Van schieten word je moe...
Bij het afscheid op mijn oude werk zei ik tegen iedereen heel stoer 'ik laat het wel weten als ik mijn eerste schietles gehad heb'. Ik had toen niet kunnen vermoeden dat ik op mijn tweede lesdag al daadwerkelijk met een wapen – mijn wapen – in mijn handen zou staan voor een les wapenleer en op de vierde dag al mijn eerste echte schietles zou hebben! Nog minder had ik vermoed dat het zo'n indruk op me zou maken...
Natuurlijk wist ik dat ik schieten ging leren. Als hobby zou ik het nooit gaan doen, maar ik zie er wel de noodzaak van dat je als politievrouw jezelf kunt verdedigen. Dus van de nood een deugd makende, verheugde ik me er eigenlijk wel op. Tijdens de les wapenleer vond ik het ineens toch wel heel erg spannend, zo'n echt wapen in je handen. We leerden hoe je het uit elkaar kunt halen en hoe je het moet laden maar pas bij de eerste schietles drong het tot me door wat het echt betekent, ‘schietles’.
Je leert niet zo maar schieten. Je doet het niet voor de lol. Het is daadwerkelijk de bedoeling dat ik straks weet hoe ik iemand neer moet schieten om hem aan te houden of, in uiterste noodzaak, ook echt de trekker overhaal omdat het hij of ik is. Noem het naïef, maar dit hakte er behoorlijk in. Het idee dat ik straks met een doorgeladen wapen rondloop en het mag trekken als ik dat noodzakelijk vind, voelde ineens als een hele grote verantwoordelijkheid.
Daarnaast vond ik anderhalf uur supergeconcentreerd op de schietbaan staan, toch iets heel anders dan bijvoorbeeld twee uur hoorcollege strafrecht volgen, waar de docent af en toe eens een geintje maakt of je even een onderonsje met een collega hebt.
Toen ik 's avonds thuiskwam was dus ik afgepeigerd. Gelukkig bleek op les twee dat ik niet de enige was. Verschillende klasgenoten waren net zo opgelucht als ik te ontdekken dat er meer waren die de avond na de eerste schietles thuis op de bank waren geploft en er niet meer afgekomen waren tot bedtijd. Het dubbele is nu dat ik merk dat het toch begint te wennen en ik van de lessen geniet, terwijl ik het tegelijk een noodzakelijk kwaad vind.
|